Pokazywanie postów oznaczonych etykietą grzyb w drewnie. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą grzyb w drewnie. Pokaż wszystkie posty

niedziela, 27 stycznia 2013

Rezystograf oporowy - co to jest?


Badanie rezystografem oporowym jest dziedziną dopiero raczkującą w Polsce. Niewielka ilość aparatów
 znajdujących się głównie na wyposażeniu uczelni akademickich nie sprzyją popularyzacji tej metody badawczej.
Rezystograf jest urządzeniem zastępującym świder Presslera w przypadku badań stanu drewna. Każdy, kto używał świdra, wie jaka to ciężka i niewdzięczna praca. Stosując rezystograf uzyskujemy kilku krotne zmniejszenie czasu wykonania badania oraz natychmiastowy wynik w postaci wykresu w skali 1:1. Na podstawie wykresów możemy wykonać jednoznaczną i niepodważalną opinię odnośnie stanu badanego drewna. Szczególnie przy badaniu drewna zaatakowanego przez grzyby odwiert świdrem Pressler’a daje często zamglone wyniki, dlatego że trudno jest określić grubości warstw zgnilizny poprzeplatanej drewnem zdrowym. Dodatkowym atutem przemawiającym za zastosowaniem rezystografu jest średnica wiertła, a co za tym idzie otworu pozostałego po dokonaniu badania. W przypadku świdrów otwór ma średnicę około 5 - 8 mm , a w przypadku rezystografu otwór ma średnicę 3 mm. Jest to znaczna różnica tak wpływająca na właściwości mechaniczne badanego drewna jak i na jego estetykę.
Karol Kopeć

Świder Pressler'a           




Kontrola stanu drewnianych placów zabaw - rezystograf.


Przeprowadzamy kontrole stanu drewna wkopanego w ziemię przy pomocy rezystografu oporowego. Najczęściej są to słupy telekomunikacyjne i energetyczne, krzyże drewniane, place zabaw dla dzieci, reklamy i ogrodzenia. Badaniu podlega obszar drewna na styku powietrza i ziemi. W tym miejscu występuje przyspieszona degradacja drewna w warunkach działania czynników atmosferycznych. Często drewno nie wykazuje zewnętrznych oznak zniszczenia  ( impregnacja ) jednak wewnątrz zazwyczaj jest zaatakowane przez grzyby. Badanie dokumentowane jest opinią o stanie drewna i zapisanymi wynikami z odwiertów.
Karol Kopeć

Widoczne uszkodzenie tkanki drzewnej i ślady działania grzybów niszczących drewno

na styki powietrze - ziemia . 

Drewniane słupy wkopane w ziemię ulegają szybkiej degradacji. Pomimo impregnacji ciśnieniowej i innych zabiegów, drewno ulega czynnikom niszczącym, działającym na styku powietrze - ziemia.

Owocniki grzyba na słupie drewnianym






niedziela, 14 października 2012

Grzyb w domu drewnianym

Zagrzybienie elementów drewnianych to częsta przypadłość budownictwa drewnianego.
W miejscach , gdzie uszkodzone są bariery chroniące konstrukcję przed wilgocią, w wyniku podwyższenia wilgotności drewna, dochodzi do rozwoju grzybów niszczących tkankę drzewną.
Dlatego tak ważne jest utrzymywanie w dobrym stanie poszycia dachu, rynien i rur spustowych oraz parapetów okiennych.  Zwykle nikt nie reaguje na pękniętą rurę spustową aż do chwili, gdy pojawi się grzyb. Wtedy jest jednak za późno. Koszt naprawy rury to rząd wielkości 100- 300 PLN. Usunięcie zagrzybienia i naprawa konstrukcji to już są tysiące PLN. Tak więc prewencja jest najlepszą drogą do zaoszczędzenia wielu tysięcy PLN.

Odgrzybianie obiektów z drewna. Obiekty nowe i zabytkowe. Nadzór konserwatorski oraz dokumentacja.
Plany konserwacji oraz wyceny prac nietypowych.
Sprawdzanie stanu budynków z drewna.
Karol Kopeć
Brak izolacji poziomej spowodował mocne zawilgocenie podwaliny i  pozwolił na rozwój grzyba.

Brak odpływu i wentylacji był powodem zawilgocenia lisicy zrębu okrytej źle zamontowanym szalunkiem.

Zagrzybienie elementów drewnianych pozostawionych luźno na gruncie.

Zagrzybienie drewna leżącego bezpośrednio na gruncie.

Piękny owocnik grzyba niszczącego ościeżnicę. 

Dziurawy dach spowodował całkowite zniszczenie okna.

Ościeżnica zniszczona przez grzyb.

Ścianka działowa zniszczona przez grzyb. Powodem zawilgocenia była dziura w poszyciu dachu.  

środa, 29 lutego 2012

Zasinienie schodów - wyjątkowy przykład z praktyki rzeczoznawcy.

Po mniej więcej dwuletnim okresie użytkowania , wystąpiły na powierzchni trepów sine zaplamienia.
Trepy s drewna litego przyklejone do podłoża betonowego. Boki trepów dotykają do ścian  bocznych klatki schodowej . Pomieszczenie ogrzewane centralnie. Co najdziwniejsze , wilgotność trepów różniła się zasadniczo w zakresie strony lewej i prawej. Po stronie lewej wilgotność drewna wahała się w granicach 24 - 32 %. Po stronie prawej wilgotność drewna wahała się na poziomie 12- 15 %. Jest to stan wyjątkowo rzadko spotykany.
Co było przyczyna takiego stanu? Odpowiedź jest prosta. Wyjątkowo mokry rok i brak izolacji poziomej ściany nośnej ( lewa ściana klatki schodowej ). Wilgoć z gruntu przedostała się do ściany, a z stamtąd do drewna. I problem gotowy.
Karol Kopeć


Widok zasiniałych miejscowo schodów


Lewa ściana klatki schodowej








.








Widoczne przebarwienie drewna
na wskutek wilgoci












Pomiar wilgotności drewna






























czwartek, 17 marca 2011

Barwice drewna. Sinizna - mity i fakty.

Surfując po internecie natrafiłem na fora internetowe, na których "specjaliści" doradzali internautom, co to jest sinizna i czym grozi jej obecność w drewnie. Takiej dawki idiotyzmów i uproszczeń nie byłem w stanie przyjąć bezboleśnie. Napisanie informacji, iż zasiniałe drewno konstrukcyjne nadaje się wyłącznie na opał powinno być ścigane z urzędu. W związku z tymi i innymi niedorzecznościami napiszę trochę o siniźnie drewna.
Co to jest rozkład drewna spowodowany działaniem grzybów?
Rozkład drewna zwany potocznie hubą lub zgnilizną  dzielimy na brunatny, biały i szary.
Rozkład brunatny - grzyby rozkładają  celulozę .
Rozkład biały - grzyby rozkładają zarówno celulozę jak i ligninę.
Rozkład szary ( pleśniowy)- powierzchniowy, powolny rozkład wszystkich składników drewna.
Jak widać z powyższego, nigdzie nie było mowy o siniźnie.   Grzyby wywołujące barwice ( w tym i siniznę ) drewna nie niszczą ścian komórkowych drewna a jedynie zabarwiają drewno na sino-niebieski, brązowy, szarawo-niebieski i czerwonawy kolor. Sinizna nie wpływa znacząco na zmianę właściwości mechanicznych drewna . W  drewnie gatunków iglastych, najczęściej wykorzystywanym w budownictwie drewnianym,  popularną odmiana barwic jest sinizna. Strzępki grzybów sinizny przedostają się z komórki do komórki poprzez niezamknięte jamki lub poprzez ścianki komórek. Pożywieniem dla grzyba są głównie substancje odżywcze zawarte w  komórkach miękiszowych drewna bielu. Drewno twardzieli ma zamknięte jamki oraz nie posiada żywych komórek miękiszowych, co powoduje brak występowania sinizny w tej  strefie. Zarodniki grzybów powodujących sinizny są praktycznie wszędzie, tak wiec nie jest możliwe unikniecie zarażenia sinizną drewna tartacznego. Wyróżnia się dwa rodzaje sinizn. Jest to tak zwana sinizna pierwotna i sinizna wtórna. Sinizna pierwotna występuje tak w ściętym drewnie okrągłym, jak i w drewnie przetartym.
Sinizna wtórna występuje w elementach suszonych i obrobionych, które uległy zawilgoceniu.  Grzyby powodujące siniznę najlepiej rozwijają się w zakresie temperatur od około 20' do około 30'C. Poniżej i powyżej tego zakresu grzyby rozwijają się wolniej lub przechodzą w stan uśpienia. W suszarnictwie przyjmuje 30'C się za bezpieczną temperaturę początku procesu suszenia. Jeżeli chodzi o wilgotność drewna , to najlepiej rozwijają się w przedziale od około 33 do 82%. Minimalna wilgotność drewna potrzebna do rozwoju grzybów wynosi około 22%. Zakresy temperatur i wilgotności są różne dla różnych gatunków grzybów powodujących sinizny, tak więc podane wyżej wartości są uśrednione i mają na celu przybliżenie istoty sprawy.  W celu zapobieżenia wystąpienia sinizny stosuje się tz. składowanie mokre drewna okrągłego, składowanie drewna w korze z jednoczesnym zabezpieczeniem czół, zabiegi chemiczne polegające na opryskiwaniu, polewaniu lub moczeniu drewna w roztworach środków przeciw siniźnie, suszenie "na słońcu", suszenie naturalne lub wymuszone.  W związku z szybkim osuszeniem jedynie zewnętrznej warstwy drewna zarażonego zarodnikami  można spotkać się z przypadkiem wystąpienia sinizny wewnętrznej. Drewno zabezpieczone chemicznie lub poprzez przesuszenie powierzchniowe, które składowane jest w warunkach pozwalających na rozwój sinizn, nie wykazuje  powierzchniowych śladów zasinienia jednak po rozcięciu ukazuje się nam wewnętrzna zasiniała warstwa.  Drewno, jako substancja  nie jest zabarwione przez grzyby a siny kolor spowodowany jest wyłącznie zabarwieniem strzępek grzyba. Strzępki grzybów przyjmują sino - czarne zabarwienie pod wpływem światła. Strzępki niektórych gatunków są bezbarwne do chwili obumarcia, kiedy to zabarwiają się na kolor brunatny.
Reasumując, oprócz bezwzględnie negatywnego wpływu na estetykę, sinizny nie mają wpływu na wytrzymałość drewna.
Dla osób pragnących zgłębić ten temat, proponuję lekturę :
-A.Krajewski, P.Witomski "Ochrona drewna"  ( doskonała książka, w pełni polecam jej zakup :))))
-F.Krzysik "Nauka o drewnie"
-Praca zbiorowa " Ochrona budynków przed korozją biologiczną"

Karol Kopeć




środa, 16 lutego 2011

Co pod parkiet, czyli problem wilgotności w podłożach betonowych

Piękna podłoga z drewna. To prawdziwa radość mieć wspaniałe parkiety, mozaiki i podłogi z litego drewna i nic ich nie jest w stanie w pełni zastąpić. Niestety z powodu wilgoci przedostającej się do drewna z podłoża betonowego, nasza wymarzona podłoga może ulec zniszczeniu bądź uszkodzeniu. Dlaczego w ostatniej dekadzie tak lawinowo wzrosła ilość reklamowanych podłóg? Odpowiedź nie jest prosta i wymaga rozpatrzenia wielu czynników. Po pierwsze, system przyklejania klepki uległ radykalnej zmianie. W latach 70-tych i 80-tych, podstawowym "klejem" do parkietu był "Subit"  lub najzwyklejszy lepik budowlany. Niewygodna aplikacja i konieczność podgrzewania była zmorą ówczesnych parkieciarzy.  Przy wielu wadach tego typu lepiszczy, miały tą zaletę, iż izolowały klepkę od podłoża.  Następnym etapem ewolucji posadzek z drewna było wprowadzenie klejów syntetycznych ( w postaci gotowej lub proszku) wodorozcieńczalnych i rozpuszczalnikowych. Pozwoliło to na zastosowanie np. ogrzewania podłogowego pod parkietem oraz zmniejszyło uciążliwość aplikacji kleju. Niestety , kleje te nie izolują w stopniu zadowalającym klepki od wilgotnego podłoża. Na szczęście, w początkowych latach stosowania ww klejów ogrzewanie pomieszczeń zbliżone było do starych systemów. W chwili obecnej , nowoczesne systemy grzewcze fatalnie wpływają na stan podłóg drewnianych. Stały poziom parametrów powietrza przy relatywnie niskim poziomie wilgotności, powodują pośrednio większość problemow z podłogami. Wg ITB 423/2006 wilgotność podłoża pod parkiety powinna być mniejsza niż 3%. Taki poziom doskonale sprawdzał się przy starych, węglowych instalacjach c.o. oraz przy piecach kaflowych. W chwili obecnej montaż posadzki drewnianej na podłożu betonowym o wilgotności 3% jest nie do przyjęcia. Nawet organizacje branżowe nie promują tej instrukcji. Według  Ogólnopolskiego Stowarzyszenia Parkieciarzy, maksymalny poziom wilgotności podłoża cementowego wynosi 2%. Pojawiły się także zagraniczne opracowania, na podstawie których maksymalny poziom wilgotności podłoża betonowego ustala się na poziomie 1,2% CM
 ( http://www.parpo.pl/artykuly.php?id=17 ). I jak tu sprostać wciąż rosnącym wymaganiom odnośnie wilgotności podłoża? Mamy dwa wyjścia. Możemy suszyć podłoże w sposób naturalny lub wymuszony albo wykonać membranę, która oddzieli warstwę drewna od wilgoci z podłoża.  W chwili obecnej  na rynku chemii budowlanej znajdziemy wiele różnych tz "płynnych folii" pozwalających na odizolowanie posadzki od podłoża. Dla przykładu mogą to być BonaBond R 410, Wakol  PU 235, UZIN PE460, które można kłaść na podłożach o wilgotności do 5%CM.  Podobne środki produkują także : Remmers, Thomsit, Selena Tytan, Mapei, Bostik oraz kilka innych. Każdy z wymienionych środków ma trochę inne parametry i w związku z tym należy samemu dobrać odpowiednią membranę do konkretnego podłoża. Poza tym , wymienione środki różnią się znacznie tak ceną jak i wydajnością i w związku z tym, należy dobrze przeanalizować wszelkie informacje techniczne dotyczące wydajności. Pomimo niewątpliwych zalet membran, pozostaje jednak poważny problem wilgoci zakumulowanej w podłożu a także problem odspojenia się membrany od podłoża na wskutek wzrostu wilgotności podłoża powyżej 5% . Ale to już temat na następny post.



czwartek, 6 stycznia 2011

Renowacja i termomodernizacja okien ościeżnicowych i skrzynkowych. naprawy okien


   W dobie nagminnego wyrzucania starych, drewnianych okien i zastępowanie ich pseudo ekologicznymi produktami z PVC i aluminium, coraz więcej osób zaczyna patrzeć na ten problem z nowej perspektywy. Zwykle szklone szybami o grubości 3 mm i bez żadnych uszczelek, okna starych typów były jak brama wyjściowa dla ciepła z wnętrza budynku. Poza tym stosowane jeszcze kilkanaście lat temu powłoki z farb olejnych nie były łatwe w utrzymaniu i wymagały stałej konserwacji. Pomimo złych doświadczeń i uprzedzeń powinniśmy spojrzeć na nie  przychylnym okiem  Po co zaraz wyrzucać stare okna, jak można przeprowadzić ich termomodernizację , co jest nie tylko zgodne ze sztuką konserwacji ale i z prawdziwą ekologią. Co to jest termomodernizacja starych okien?. Jest to zestaw czynności mających na celu poprawę parametrów cieplnych i technicznych okien starego typu. Jest ot sprawa dość prosta, chociaż jedynie kilka firm w Europie wykonuje tego typu usługi w pełnym zakresie. Ale do rzeczy. Po pierwsze, należy pomalować okna nowoczesnymi farbami do stolarki okiennej ( np. Sikkens , Sigma itd. ) Zastosowanie tego typu farb pozwala na ponowne malowanie okien po około 8 – 10 lat ( min. 5 lat ). Po drugie, należy wymienić szyby na #4 mm lub zestawy termoizolacyjne. Po trzecie należy zamontować wielosezonowe uszczelki odporne na starzenie i kontakt z farbami. Tak wykonana modernizacja zapewnia tak spełnienie idei ochrony zabytków jak i dobrze pojmowanej ekologii. Podczas modernizacji powstają jedynie odpady w postaci złuszczonej warstwy starych farb oraz stłuczka szklana. Jest to możliwie najniższa cena ekologiczna jaką zapłacimy w tym przypadku. Przy zastosowaniu okien z PVC nie dość że powstaną takie same odpady w postaci resztek starych farb i szkła z wyrzuconych okien drewnianych, to po 25 latach trzeba będzie się zmagać z utylizacją PVC. Poza tym sam proces wykonania PVC jest szkodliwy i energochłonny.

 Fot.1. Zniszczone ramy okienne okna ościeżnicowego -polskiego. 

 Fot.2. Złuszczenie warstwy farby olejnej .

 Fot.3. Złuszczenie powłoki malarskiej na wskutek zawilgocenia i wysychania drewna.

 Fot.4. Zniszczone przez grzyby elementy ram okiennych. 

Fot.5. Te same okna po termomodernizacji polegającej na wymianie szyb i montażu uszczelek wrębowych.

Fot.6. Stare okna w nowej szacie. Szyba termo i uszczelka wrębowa znacznie poprawiła
 parametry cieplne pomieszczenia.




sobota, 4 grudnia 2010

Parkiet na ślepej podłodze. Sprawdzanie stanu techniznego.


Nowe technologie diagnozowania degradacji podłoża parkietów zabytkowych.

Pomimo długiego upływu czasu i przejścia zawieruchy wojennej, jeszcze w wielu miejscach Polski spotkać można parkiety mocowane „na gwóźdź” na ślepych podłogach. Większość podłóg z okresu międzywojennego oraz wczesnych lat powojennych wykonywanych była właśnie w tej technologii. Ceny cementu i usług z tym związanych były wyższe niż koszty montażu prostej przecież konstrukcji legarów. Na pierwszej kondygnacji zwykle legary układano na słupkach ceglanych lub kamiennych posadowionych na podsypce z piasku. Sam zamysł konstrukcyjny był doskonały. Podłoga na legarach z prześwitem była wentylowana. Do tego celu służyły otwory w ścianach budynku. Wentylacja przestrzeni pod podłogą zapewniała tanią i pewną ochronę przeciwko grzybom domowym, gdyż jak wiadomo grzyby nie lubią przeciągów. Spotyka się także konstrukcje, z wentylacją grawitacyjną , gdzie nawiew jest usytuowany w ścianie budynku, wywiew znajduje się nad listwą przypodłogową lub był specjalny, osobny komin wentylacyjny. Poza tym ślepa podłoga mogła być wykonana z desek gorszej jakości, co obniżało koszt montażu. . Klepka parkietowa, układana zwykle w jodełkę, przybijana była bezpośrednio do ślepej podłogi. Pomiędzy klepką a ślepą podłogą stosowano przekładkę z tektury, papieru pakowego lub starych gazet. Warstwa ta miała na celu zahamować przedostawanie się kurzu spod podłogi oraz w pewnym stopniu zapobiegać zgrzytaniu klepek w czasie chodzenia po podłodze. Taka konstrukcja zapewnia bezproblemowe użytkowanie podłóg w długim okresie czasu. Problemy zaczynają się z chwilą wykonania przez mieszkańców swoistych „termomodernizacji” budynków. Zwykle zaczyna się od zamurowania lub zapiankowania otworów nawiewowych. Na efekty nie trzeba zwykle długo czekać. Brak przewiewu i w miarę wysoka wilgotność legarów sprzyja atakom grzybów domowych. Trzeba pamiętać, iż podsypki najczęściej nie miały izolacji poziomej i wilgoć z gruntu może swobodnie migrować w przestrzeń pomiędzy podsypką a podłogą. Oczywiście legary zwykle leżą na przekładkach z papy, ale jak wygląda papa po 80 latach lepiej nie mówić. Objawem porażenia legarów przez grzyby jest kołysanie się podłogi lub wręcz zapadanie się podłogi pod naciskiem stojących na niej mebli. Najczęściej tego typu zniszczenia występują w rogach pomieszczenia.



fot.1.Otwór pozostały po badaniu rezystografem.


fot.2.Typowy wykres badania stanu legarów i ślepej
         podłogi.


fot.3.Strefy osłabienia substancji drzewnej w legarze.


fot.4.Wyraźnie puste przestrzenie pomiędzy klepką parkietową a  ślepą podłogą oraz pomiędzy ślepą podłogą a legarem.


Najgroźniejszym z powszechnie spotykanych grzybów domowych jest grzyb domowy właściwy ( Serpula lacrymans ) . To prawdziwy mistrz dewastacji drewna a niewentylowane podłogi są dla niego idealnym środowiskiem do szybkiego rozwoju. Wg literatury i własnych obserwacji, grzyb ten potrafi w ciągu ½ roku zniszczyć połowę masy zaatakowanego drewna. Nie trzeba nikogo przekonywać, iż wiąże się to z utratą prawidłowych parametrów wytrzymałości legarów na zginanie i zgniatanie. Poza tym grzyb domowy właściwy rozwija się w drewnie o wilgotności poniżej 20%, a po odcięciu źródła zawilgocenia, sam potrafi zapewnić sobie odpowiednią ilość wody. Następne w kolejności ze względu na szybkość i zakres ataku są grzyby : piwniczny ( Coniophora puteana ), domowy biały ( Poria vaporaria ), oraz kopalniany ( Paxillus panoides ). Grzyby te powodują znaczną degradacje drewna w krótkim czasie, ale są wrażliwe na spadek wilgotności drewna. Przykładowo optymalna wilgotność drewna potrzebna do prawidłowego rozwoju grzyba piwnicznego wynosi 50 – 60 %. Jak z nimi walczyć ? Jest oczywiście wiele metod prewencji i zwalczania grzybów domowych. Najlepsza formą jest niedopuszczanie do wystąpienia zawilgoceń, a co za tym idzie do rozwoju grzybów. Służy do tego między innymi sprawna wentylacja podłóg . Od niedawna do zwalczania grzybów stosowane jest także ozonowanie. Zabieg polega na kilkudniowym działaniem ozonu na przestrzeń pomiędzy podsypka a ślepą podłogą. Zaletą tej metody jest wysoka skuteczność zwalczania tak grzybów, jak i zarodników grzybów pleśniowych, roztoczy oraz bakterii. Niska szkodliwość dla ludzi i stosunkowa łatwość aplikacji jest jednym z atutów tej metody. Innym środkiem zapobiegawczym, stosowanym przy okazji remontów, jest impregnacja drewna środkami grzybobójczymi. W takim przypadku należy jednak pamiętać o dwóch zasadniczych problemach. Po pierwsze środki grzybobójcze wnikają w drewno jedynie na niewielką głębokość drewna bielu. Po drugie wszelkie powierzchnie czołowe oraz złącza często pomijane są przy impregnacji. Jadąc koło nowego osiedla często widzimy elementy więźby dachowej impregnowanej barwionymi środkami chemicznymi, ale po przycięciu na wymiar, nikomu już się nie chce zabezpieczyć końców. Widoczne z daleka białe czoła krokwi są tego najlepszym świadectwem. Dlatego pomimo zabezpieczenia powierzchniowego, grzyby doskonale rozwijają się wewnątrz elementów. Co jednak zrobić w przypadku wystąpienia porażenia przez grzyby? Po pierwsze, należy zacząć od udrożnienia zatkanych wcześniej otworów wentylacyjnych. Następnie należy zdemontować parkiet oraz ślepą podłogę. Po wymianie legarów, należy zamontować nową ślepą podłogę i przybić stare klepki parkietu. W ostatnich latach pojawiły się urządzenia pomiarowe pozwalające na badanie stanu drewna zabytkowego i konstrukcyjnego. Rezystografy, bo o nich będzie mowa w dalszej części artykułu, znakomicie nadają się także do badania stanu legarów bez rozbierania całej podłogi. Jak wiadomo, podłogi z klepki układanej 80 lat temu, miały inny poziom wilgotności początkowej, dostosowany do ogrzewania piecami ceramicznymi. W obecnej chwili większość z tych podłóg ogrzewana jest systemami centralnymi, co powoduje znaczne przesuszenie drewna. Owocuje to powstawaniem szpar pomiędzy klepkami o szerokości nawet do 3 mm. I to jest wbrew pozorom zjawisko sprzyjające zastosowaniu rezystografu, gdyż po badaniu nim pozostaje otwór o średnicy 3 mm. Pomiar stanu drewna polega na pomiarze oporu skrawania wiertła rezystografu. Wartość sił oporu skrawania zapisywana jest na papierze w postaci wykresu w skali 1:1, przypominającego nieco elektrokardiogram. jest prawie niewidoczny. Czym siła oporu skrawania jest większa, tym większa jest jakość i kondycja badanego drewna. Sam pomiar trwa około 1 minuty, tak że w godzinę możemy mieć już pełny obraz stanu legarów. Przed badaniem należy zlokalizować legary i tu mamy kilka możliwości. Możemy wywiercić wiertarką szereg otworów o średnicy 1 – 2 mm i głębokości około 5 cm. Zwykle to wystarcza, aby przewiercić się przez parkiet i ślepą podłogę. Następnie wkładamy drut w wywiercone otwory. W miejscach, gdzie napotkamy opór, znajdują się poszukiwane legary. Możemy pomierzyć rozstaw i oznaczyć go na reszcie podłogi. Spotkałem się także z metodą wiercenia wiertłem na tz. lewych obrotach. Jest to metoda wymagająca trochę większego obycia z elektronarzędziami, ale równie skuteczna. Można też wykonać odwierty sondujące rezystografem. Uzyskamy w ten sposób dokładny pomiar grubości tak klepki parkietowej jak i ślepej podłogi . Co więcej możemy z wykresu odczytać grubość szczeliny pomiędzy parkietem a ślepą podłogą. Dodatkowo dobrze jest obejrzeć słupki ceglane przed badaniem legarów. Do tego celu używa się wziernika z ekranem lub kamery internetowej. Poprzez otwory wentylacyjne bez problemu można włożyć źródło światła oraz wziernik. W szczególnych przypadkach niestety zachodzi konieczność oderwania listwy przyściennej i usunięcia jednej lub kilku klepek. Następnie przez wywiercony w ślepej podłodze otwór możemy wprowadzić pod podłogę świetlówkę oraz wziernik. Czasami na wskutek zmian w gospodarce wodnej może dojść do zapadnięcia się części podsypki a co za tym idzie likwidacji podparcia legarów. W takim przypadku legary nie są do wymiany, ale realny koszt remontu jest kilkanaście razy większy z racji konieczności ustabilizowania podłoża. Stale podnoszący się poziom wód gruntowych sprzyja tego typu procesom. Widziałem już zapadnięte wylewki piwnic wyglądające, jakby przed chwilą wyszło tam z ziemi coś na kształt Obcego, piec CO wiszący w powietrzu jedynie na rurach przyłączeniowych itd.. Tak więc zanim zaczniemy gromadzić materiały do naprawy podłogi na legarach, dobrze jest przeprowadzić odpowiednie badanie . Mając pełen obraz sytuacji, można lepiej skalkulować remont i uniknąć przykrej niespodzianki związanej z nagłym wzrostem zakresu, czasu wykonania i co najgorsze kosztu naprawy.

Karol Kopeć